Borrelhapjes & snacks
Labels:
Borrelhapjes,
snacks feestje
In dit artikel geef ik een aantal recepten van borrelhapjes die je kan serveren op feestjes.
Fish & Dips
Ingrediënten
150 g boem, snuif zout, 1 eetlepel suiker, 2 eierdooiers, 5 eetlepels blond bier, 5 eetlepels melk, 5 eetlepels water, 2 eiwitten. 4 kabeljauwfilets van 150 g elk, 4 eetlepels extra bloeien, versgemaakte frieten, azijn
Bereiding
Klop bloem, zout, suiker, eierdooiers en bier in deze volgorde onder elkaar. Voeg nadien de melk en het water toe en klop tot een glad maar vrij dik beslag. Zet 30 min in de ijskast.
Klop de eiwitten stijf en spatel ze voorzichtig onder het beslag. Wentel de visfilets in bloem en dompel ze nadien onder in het beslag. Frituur onmiddellijk in 5 tot 6 min goudbruin in hete olie van 180 ° C. Laat uitlekken op keukenpapier en serveer met de verse frieten. Kruid de frieten met zout en besprenkel de vis met azijn.
Bruschetta met tomaat
Ingrediënten
4 gepelde tomaten, 4 dikke sneden boerenbrood, 1 gepelde knoflookteen, 6 blaadjes basilicum, olijfolie, zwarte peper van de molen, grof zeezout
Bereiding
Snijd de tomaten in vier, verwijder de groenige zaadlijsten en snijd het vruchtvlees fijn. Strijk de randen van de sneden brood in met de knoflook. Prak de tomaten met een vork fijn op het brood. Snijd basilicum fijn en strooi over de bruschetta. Werk af met een straal olijfolie en kruid met zwarte peper van de molen en grof zout.
Crostini
Ingrediënten
1 stokbrood of ander klein brood, 1 gepelde knoflookteen, olijfolie, zuiders beleg naar keuze
Bereiding
Snijd het brood in plakken van 2 cm dik. Wrijf de randen in met de gepelde knoflookteen. Besprenkel de sneden met olijfolie en rooster de crostini krokant en goudbruin in een grillpan. Besmeer nadien met een smaakmaker naar keuze: tapenade, pesto, ansjovisboter
Dolmes met tzatziki
Ingrediënten
olijfolie. 1 fijngehakte sjalot, 1 fijngehakte knoflookteen, 125 g kleefrijst, 1 eetlepel fijngehakte dille, 1 eetlepel fijngehakte peterselie, het sap van 1/2 citroen, peper en zout, 12 tot 16 opgelegde wijnbladeren
Voor de tzatziki: 150 g Griekse yoghurt, 3 geplette knoflooktenen, 1 eetlepel fijngehakte verse munt, 1 eetlepel olijfolie, peper en zout, 1/2 komkommer (ongeschild of geschild naai keuze)
Bereiding
Verhit olie in een pan en fruit de sjalot en de look erin aan. Voeg rijst, dille, peterselie en citroensap toe en kruid met peper en zout. Overgiet met 2 dl heet water en breng zacht aan de kook. Laat 5 min zacht koken en draai nadien het vuur uit. Laat afkoelen in het kookvocht.
Kook de wijnbladeren 15 min in lichtgezouten kokend water. Giet ze af en laat ze schrikken onder koud stromend water. Laat ze nadien afkoelen en uitlekken op een rooster.
Leg de bladeren open op het werkblad, met de glanzende kant naar onder. Verdeel de rijst erop, rol de bladeren dicht en plooi de uiteinden naar binnen. Leg de dolmes meteen in een pan, zet net onder met water en een scheut olie, dek af en breng op een laag vuur aan de kook. Laat ongeveer 30 min zacht koken, tot de rijst gaar is. Haal de dolmes uit de pan en laat ze afkoelen in de ijskast.
Maak ondertussen de tzatziki. Meng yoghurt met look, munt en olijfolie, kruid met peper
en zout. Snijd de komkommer in blokjes, snijd alle zaden weg. Meng de komkommer onder de yoghurtsaus en laat ten minste 1 dag rijpen in de ijskast. Serveer met de dolmes.
Chicken Yakitori
Ingrediënten
1,5 dl sojasaus, 2 koffielepels suiker, 1,5 koffielepel vloeibare honing. 5 eetlepels mirin (zoete sakelikeur), 4 eetlepels sake, 3 eetlepels water, het vlees van 3 kippenbouten, 3 stuks jonge prei of negi (Japanse prei), houten satésticks
Bereiding
Meng sojasaus met suiker, honing, mirin, sake en water. Roer goed onder elkaar. Snijd het vlees in dobbelstenen van 3 bij 3 cm en marineer 30 min in de saus. Snijd de jonge prei in stukken van 3 cm lang.
Steek het vlees afwisselend met de prei op houten satésticks. Grill de spiesen gaar in een hete grillpan en serveer met de saus.
Spring rolls
Ingrediënten
8 kleine brik deegvellen van 12 bij 15 cm, 1 losgeklopt eiwit, 2 fijngehakte stuks lente-ui, 1 fijngehakte kleine rode chili, 1 fijngehakte knoflookteen, 5 eetlepels mirin (zoete sakelikeur)
Voor de vulling: naar keuze: sojascheuten, julienne van wortel, fijngehakte lente-ui, fijngehakte rode Chili, stukjes varkens- of kippenvlees of garnalen, Chinese zwarte paddestoelen enzovoort, peper en zout
Bereiding
Meng de ingrediënten voor de vulling en kruid met peper en zout. Leg de vellen brikdeeg open op het werkblad en leg de vulling in het midden. Strijk de naden royaal in met losgeklopt eiwit, zodat ze tijdens het frituren aan elkaar bakken. Rol de vellen stevig op tot kleine lange loempia's en plooi de hoeken onder de spring rolls naar binnen. Kleef vast met eiwit. Frituur de rolls onmiddellijk goudbruin in hete frituurolie van 180°C. Laat nadien uitlekken op keukenpapier. Meng voor de saus lente-ui met Chili, look en mirin. Controleer de kruiding en serveer bij de spring rolls.
GEZOND SLANK MET DR. FRANK BERKUM
Labels:
afvallen,
dieetproduct,
Dr. Frank van Berkum dieet
Dr. Frank Dieet = proteïne dieet
Het Dr. Frank dieet is gebaseerd op het nuttigen van eiwitten en veel groenten. In dit dieet wordt getracht een zo koolhydraatarm (dus geen pasta, brood, rijst, aardappelen, ...) dieet te volgen. Ook verborgen suikers in snoep en koek, dien je best te mijden.
Het Dr. Fank Berkum dieet wordt ook wel "1 kilo per week dieet" genoemd, maar indien je het verstandig opvolgt en gezonde tussendoortjes nuttigt, kan je veel meer afvallen. Het Dr. Frank dieet is in zeer korte tijd heel populair geworden en de wetenschap wil er zelfs 3 miljoen euro voor vrijmaken om het dieet te staven.
Wie is Dr. Frank van Berkum
Dr. Frank van Berkum, is internist en vasculair geneeskundige aan de ziekenhuisgroep Twente en verbonden aan Previtas, een kliniek gespecialiseerd in mensen met overgewicht. In samenwerking met de Universiteiten van Groningen en Maastricht, deed Dr. Frank van Berkum wetenschappelijk onderzoek. Hij is een deskundige op het gebied van overgewicht, voeding en diëten. Op basis van de resultaten van dat wetenschappelijk onderzoek en met behulp van jaren ervaring, ontwikkelde hij zijn dieet.
Het Dr. Frank Dieet is geen crash dieet. Het werkt zeer goed om kilo's kwijt te raken maar waar je voor moet zorgen is dat je geen spiermassa's verteerd tijdens het dieet, wat wel het geval is bij een crash dieet. Dit wil zeggen dat je niet onder de 1000-1200 kcal/dag mag komen en dat je moet blijven bewegen. Zo voorkom je het steeds wederkerend jojo-effect. Maar het allerbelangrijkste is dat je je levensstijl aanpast wil je op gewicht blijven.
Wat je mag eten
Bij het Dr. Frank dieet staan vooral eiwitten op het menu en groenten. Eiwitten vinden we terug in:
- vis en vlees
- eieren (in kwarteleieren zit geen cholesterol)
- magere yoghurt
- magere platte kaas
- groenten (komkommer, augurk, sla, tomaat, wortelen, paprika's enz.)
De truck is je vlees en vis niet in olie of boter te bakken. Probeer daarom je vlees te grillen met wat kruiden om er wat meer smaak aan toe te voegen.
Het is zeker toegestaan om fruit te nuttigen. Let wel op dat fruit ook veel suikers bevat. Daarom bestaan er maar weinig diëten die enkel op fruit gebaseerd zijn.
De risico's
Het nadeel is dat je weinig of geen vezels binnenkrijgt. Dat is vooral belangrijk indien je het dieet voor langere termijn wil handhaven. Er is daarom kans op obstipatie wegens een te kort aan inname van vezels. Zorg er voor dat je voldoende groenten eet om het verlies enigszins te compenseren. Probeer sojabrood in je dieet op te nemen.
Het eten van veel eieren geeft een verhoogt risico op een verhoogde cholesterol. Probeer daarom eiwitten in je dieet te integreren die hierop geen invloed hebben (zoals uitgebalanceerde proteïneshacks)
Waarom het Dr. Frank dieet
Het dieet is makkelijk vol te houden omdat je geen last hebt van een hongergevoel. En zolang je maar niet te extreem in het dieet opgaat, is het een vrij gezonde levenswijze dat je er aan overhoud. Het is ook een dieet waarmee je snel veel kilo's kunt verliezen zonder veel moeite.
Nog sneller kilo's verliezen?
In een ander artikel: Dieettips: Verlies kilo's zonder enige moeite, kom je te weten hoe je je metabolisme kan stimuleren om nog meer energie te verbranden.
Het rijk der mineralen
Labels:
edelstenen,
gemstones,
juwelen,
mineraal
Alle stoffen die in de natuur voorkomen, kunnen worden ingedeeld in drie hoofdgroepen: het rijk der planten, het dierenrijk en het rijk der mineralen. Alles wat niet tot de eerste twee groepen behoort, wordt ingedeeld bij de derde. Het rijk der mineralen bestaat dus uit alle levenloze materie die we op de aarde vinden. Ook de levenloze stoffen in het heelal behoren hiertoe, evenals alle organische en anorganische overblijfselen van levende schepselen, met de verscheidene resultaten van de inwerkingen van elementaire deeltjes, licht, elektrische verschijnselen enzovoorts.
Binnen deze groep, die zeer groot is en zeer uiteenlopende stoffen en verschijnselen omvat, vinden we de mineralen, die het product zijn van bepaalde natuurkundige en scheikundige inwerkingen op en veranderingen in materie.
Mineralen kunnen worden beschouwd als de kleinste eenheid binnen het gigantische geologische beeld, ontstaan tijdens de geschiedenis van de aardkorst. Met elkaar vermengde mineralen vormen namelijk de stof waaruit gesteenten bestaan. We dienen echter mineralen niet te verwarren met het minerale rijk, of het zuivere mineraal met minerale stoffen. Maar wat is dan een mineraal?
De beste manier om te bezien of een stof al dan niet een mineraal is, bestaat ongetwijfeld uit het identificeren van de algemene eigenschappen die op zich voldoende zijn om mineralen te onderscheiden van andere levenloze stoffen.
Twee van deze eigenschappen komen onmiddellijk naar voren: om een stof te kunnen kenmerken als een mineraal, moet deze homogeen van samenstelling zijn, en bij normale temperatuur en druk in vaste toestand zijn. Onder 'homogeen' verstaan we een stof die overal uit dezelfde elementen of combinatie van elementen bestaat. Wanneer we dus twee stukken van twee verschillende pyrietblokken losmaken en analyseren, moeten deze dezelfde chemische samenstelling hebben. Zelfs wanneer de twee stukken van verschillende werelden afkomstig zouden zijn, dienen ze toch dezelfde chemische samenstelling te hebben om als een mineraal beschouwd te kunnen worden. Wanneer we echter dezelfde proeven zouden uitvoeren met andere stoffen, zoals bauxiet, porfiriet, graniet of zand, dan zouden we opmerken dat de samenstelling van deze gesteenten aan éénzijde van het monster sterk afwijkt van de samenstelling aan de andere zijde, en dat deze zeer verschillend kan zijn binnen monsters van één en dezelfde soort.
Heterogene massa's als gesteenten die uit meer dan één mineraal bestaan, behoren dan ook niet tot de groep der echte mineralen.
Uit de elementaire natuurkunde weten we dat 'vaste' lichamen gevormd worden door stoffen die een inwendige structuur bezitten waarbij de atomen in een vast en geordend netwerk verbonden zijn, zodat ze een bepaalde, kenmerkende driedimensionale opstelling hebben. Een dergelijke stof wordt 'kristallijn' genoemd, want 'kristallen' zijn de natuurlijke meetkundige vormen die voortkomen uit deze netwerkstructuur.
Een aantal natuurkundige eigenschappen is het gevolg van deze inwendige opbouw van stoffen. Een van de belangrijkste hiervan betreft het smeltpunt. Echte vaste stoffen zijn te herkennen aan het feit dat ze, wanneer ze voldoende verhit worden, plotseling van een vaste in een vloeibare toestand overgaan. De temperatuur waarbij dit gebeurt is voor alle stoffen verschillend maar is per stof steeds gelijk.
Andere, schijnbaar vaste stoffen, zijn in werkelijkheid alleen maar harde stoffen. Wanneer men bijvoorbeeld glas, hars of amorfe (niet kristallijne) stoffen verhit, blijken ze geen bepaald smeltpunt te hebben. Ze veranderen van hard in kneedbaar, worden dan zacht en ten slofte vloeibaar.
Stoffen die op deze wijze reageren, zijn geen mineralen. We kunnen gassen, vloeistoffen en de hierboven genoemde groepen van stoffen dan ook uitsluiten van de mineralengroep. En hoewel van oudsher stoffen als kwikzilver, opaal en chrysocolla tot de mineralen gerekend worden, zouden we deze strikt genomen niet als zodanig moeten beschouwen.
Voorts moeten mineralen natuurlijk gevormde stoffen in de aardkorst zijn. Ze moeten dus ontstaan zijn door natuurlijke verschijnselen en niet door toedoen van de mens. Mineralen zijn dus betrouwbare getuigen van de geschiedenis van onze planeet. Ze zijn van onschatbare waarde omdat ze ons, door het bestuderen van de gesteenten, duidelijk maken welke ingewikkelde veranderingen binnen de aardkorst hebben plaatsgevonden.
De anorganische zouten die door de chemische industrie geproduceerd worden, kunnen we dus niet tot de mineralen rekenen, zelfs al hebben ze dezelfde samenstelling en natuurkundige eigenschappen als mineralen. Zout afkomstig uit de houtindustrie kan dus niet beschouwd worden als een mineraal, al is het scheikundig gesproken volkomen getij k aan steenzout. Dit laatste is ontstaan door een bepaald soort geologisch proces dat zich afspeelde tijdens de geschiedenis van de aarde. Dit zout neemt een logische plaats in binnen de opeenvolging van veranderingen die de aardkorst ondergaan heeft en waarin het een zeer belangrijke rol speelt. Het kunstmatig verkregen product kan een dergelijke betekenis nooit hebben.
Een interessant punt is dat de mineralen in meteorieten - dat zijn door het zonnestelsel bewegende lichamen die op onze planeet gevallen zijn - beschouwd worden als echte mineralen, hoewel ze niet afkomstig zijn van onze eigen planeet. Dit wordt echter begrijpelijk wanneer we het begrip 'natuurlijke stof in de aardkorst' uitbreiden tot natuurlijke stoffen in andere hemellichamen. Overigens is het redelijk op de aarde gevallen meteorieten te beschouwen als een deel van onze aardkorst.
In aansluiting op de in het begin genoemde indeling, waardoor levende organismen niet behoren tot het rijk der mineralen, kunnen we zeggen dat mineralen voortgebracht worden door anorganische processen. De voortbrengselen van plantaardige afscheidingen en de opeenhoping van organismen behoren daarom niet tot de categorie der mineralen. Barnsteen, hars, koolwaterstof en bitumen zijn dan ook geen mineralen.
PbS, bevat 86,6C procent lood en 13,40 procent zwavel. Zoals reeds vermeld zijn de scheikundige elementen gerangschikt in een atoomstructuur die verschillend is voor elk mineraal. Deze structuur bepaalt de kristallijne aard die de grondslag is voor de natuurkundige eigenschappen. De structuur is voor elk mineraal vast bepaald en onveranderlijk. Tot de aard van het mineraal behoren eigenschappen als meetkundige vorm, soortelijk gewicht, brekingsindex, smeltpunt enzovoorts.
Laten we tot slot mineralen definiëren als homogene vaste lichamen die op natuurlijke wijze in de aardkorst voorkomen, die ontstaan zijn door anorganische processen en gekenmerkt worden door een aantal onveranderlijke natuurkundige eigenschappen. Er zijn ongeveer 1900 verschillende soorten mineralen bekend.
Classificatie der mineralen
De definitie van mineralen, die we in het vorige hoofdstuk gegeven hebben, heeft nog een bijzonder belangrijk aspect. Dit houdt in dat de gegeven beschrijving ons niet alleen in staat stelt om mineralen te onderscheiden van andere niet biologische elementen uit het mineralenrijk, maar ons ook een middel verschaft om mineralen in te delen in klassen of families, al naar gelang de mate waarin ze op elkaar lijken.
De kenmerken die de grondslag vormen voor deze indeling, zijn de scheikundige samenstelling en de kristalstructuur. De eerste wordt verkregen door scheikundige analyse en de tweede door onderzoek met behulp van röntgenstralen.
Mineralen hebben, als samenstellingen van scheikundige elementen, de volgende eigenschap: ze bestaan uit een groot aantal atomen met positieve lading (kationen), als ijzer, magnesium, zink, koper, lood, natrium en kalium, maar bezitten slechts weinig atomen met negatieve lading (anionen) zoals zwavel, fluor en zuurstof. Het is dan ook het eenvoudigst om mineralen in te delen naar hun anionen - deze worden hierdoor de samenbindende factor voor stoffen die op hel eerste gezicht sterk van elkaar lijken te verschillen.
Verder begint de classificatie of indeling naar soorten van mineralen, evenals bij andere natuurwetenschappen, plant- en dierkunde, bij de eenvoudigste eenheden om geleidelijk aan uit te komen bij verbindingen met ingewikkelder samenstelling.
In overeenstemming met deze regel bevat de eerste minerale klasse dan ook uitsluitend eenvoudige stoffen waarin slechts scheikundige elementen te vinden zijn als koper, zilver enzovoorts. Hierna gaan we verder naar meer samengestelde klassen waarin elementen te vinden zijn in verbinding met zwavel (sulfiden), fluor, chloor, broom of jodium (halogeniden) of met zuurstof (oxyden). Hier wordt de samenstelling van de stoffen nog ingewikkelder: het kationisch element kan zich namelijk binden aan meer dan een anion. Bijvoorbeeld met zwavel en zuurstof dan ontstaat er een sulfaat. Met koolstof en zuurstof ontstaan er carbonaten, met fosfor en zuurstof ontstaan er fosfaten. Ten slofte zijn er verbindingen met silicium en zuurstof, de zogenaamde silicaten. Binnen elke klasse is er een verdere indeling, afhankelijk van de stijgende complexiteit in de samenstelling van de mineralen. In het geval van de silicaten is er een stijgende lijn van de meest eenvoudige nesosilicaten tot de meest ingewikkelde tektosilicaten.
De indeling of classificatie van mineralen is als volgt:
klasse I : natuurlijke elementen
klasse II: sulfiden, seleniden, telluriden, arseniden, antimoniden, bismutiden
klasse III: halogeniden, te weten fluoriden, chloriden, bromiden, jodiden
klasse IV: oxyden en hydroxyden
klasse V: carbonaten, boraten, nitraten
klasse VI: sulfaten, telluraten en chromaten, molybdaten en wolframaten
klasse VII: fosfaten, arsenalen, vanadaten
klasse VIII: silicaten, met de subgroepen: nesosilicaten, sorosilicaten, cyclosilicaten, inosilicaten, fyllosilicaten, tektosilicaten
De naam van elk mineraal wordt gewoonlijk gevolgd door de scheikundige formule, vervolgens door de kristalvorm, het soortelijk gewicht (s.g.) en de hardheid.
Binnen deze groep, die zeer groot is en zeer uiteenlopende stoffen en verschijnselen omvat, vinden we de mineralen, die het product zijn van bepaalde natuurkundige en scheikundige inwerkingen op en veranderingen in materie.
Mineralen kunnen worden beschouwd als de kleinste eenheid binnen het gigantische geologische beeld, ontstaan tijdens de geschiedenis van de aardkorst. Met elkaar vermengde mineralen vormen namelijk de stof waaruit gesteenten bestaan. We dienen echter mineralen niet te verwarren met het minerale rijk, of het zuivere mineraal met minerale stoffen. Maar wat is dan een mineraal?
De beste manier om te bezien of een stof al dan niet een mineraal is, bestaat ongetwijfeld uit het identificeren van de algemene eigenschappen die op zich voldoende zijn om mineralen te onderscheiden van andere levenloze stoffen.
Twee van deze eigenschappen komen onmiddellijk naar voren: om een stof te kunnen kenmerken als een mineraal, moet deze homogeen van samenstelling zijn, en bij normale temperatuur en druk in vaste toestand zijn. Onder 'homogeen' verstaan we een stof die overal uit dezelfde elementen of combinatie van elementen bestaat. Wanneer we dus twee stukken van twee verschillende pyrietblokken losmaken en analyseren, moeten deze dezelfde chemische samenstelling hebben. Zelfs wanneer de twee stukken van verschillende werelden afkomstig zouden zijn, dienen ze toch dezelfde chemische samenstelling te hebben om als een mineraal beschouwd te kunnen worden. Wanneer we echter dezelfde proeven zouden uitvoeren met andere stoffen, zoals bauxiet, porfiriet, graniet of zand, dan zouden we opmerken dat de samenstelling van deze gesteenten aan éénzijde van het monster sterk afwijkt van de samenstelling aan de andere zijde, en dat deze zeer verschillend kan zijn binnen monsters van één en dezelfde soort.
Heterogene massa's als gesteenten die uit meer dan één mineraal bestaan, behoren dan ook niet tot de groep der echte mineralen.
Uit de elementaire natuurkunde weten we dat 'vaste' lichamen gevormd worden door stoffen die een inwendige structuur bezitten waarbij de atomen in een vast en geordend netwerk verbonden zijn, zodat ze een bepaalde, kenmerkende driedimensionale opstelling hebben. Een dergelijke stof wordt 'kristallijn' genoemd, want 'kristallen' zijn de natuurlijke meetkundige vormen die voortkomen uit deze netwerkstructuur.
Een aantal natuurkundige eigenschappen is het gevolg van deze inwendige opbouw van stoffen. Een van de belangrijkste hiervan betreft het smeltpunt. Echte vaste stoffen zijn te herkennen aan het feit dat ze, wanneer ze voldoende verhit worden, plotseling van een vaste in een vloeibare toestand overgaan. De temperatuur waarbij dit gebeurt is voor alle stoffen verschillend maar is per stof steeds gelijk.
Andere, schijnbaar vaste stoffen, zijn in werkelijkheid alleen maar harde stoffen. Wanneer men bijvoorbeeld glas, hars of amorfe (niet kristallijne) stoffen verhit, blijken ze geen bepaald smeltpunt te hebben. Ze veranderen van hard in kneedbaar, worden dan zacht en ten slofte vloeibaar.
Stoffen die op deze wijze reageren, zijn geen mineralen. We kunnen gassen, vloeistoffen en de hierboven genoemde groepen van stoffen dan ook uitsluiten van de mineralengroep. En hoewel van oudsher stoffen als kwikzilver, opaal en chrysocolla tot de mineralen gerekend worden, zouden we deze strikt genomen niet als zodanig moeten beschouwen.
Voorts moeten mineralen natuurlijk gevormde stoffen in de aardkorst zijn. Ze moeten dus ontstaan zijn door natuurlijke verschijnselen en niet door toedoen van de mens. Mineralen zijn dus betrouwbare getuigen van de geschiedenis van onze planeet. Ze zijn van onschatbare waarde omdat ze ons, door het bestuderen van de gesteenten, duidelijk maken welke ingewikkelde veranderingen binnen de aardkorst hebben plaatsgevonden.
De anorganische zouten die door de chemische industrie geproduceerd worden, kunnen we dus niet tot de mineralen rekenen, zelfs al hebben ze dezelfde samenstelling en natuurkundige eigenschappen als mineralen. Zout afkomstig uit de houtindustrie kan dus niet beschouwd worden als een mineraal, al is het scheikundig gesproken volkomen getij k aan steenzout. Dit laatste is ontstaan door een bepaald soort geologisch proces dat zich afspeelde tijdens de geschiedenis van de aarde. Dit zout neemt een logische plaats in binnen de opeenvolging van veranderingen die de aardkorst ondergaan heeft en waarin het een zeer belangrijke rol speelt. Het kunstmatig verkregen product kan een dergelijke betekenis nooit hebben.
Een interessant punt is dat de mineralen in meteorieten - dat zijn door het zonnestelsel bewegende lichamen die op onze planeet gevallen zijn - beschouwd worden als echte mineralen, hoewel ze niet afkomstig zijn van onze eigen planeet. Dit wordt echter begrijpelijk wanneer we het begrip 'natuurlijke stof in de aardkorst' uitbreiden tot natuurlijke stoffen in andere hemellichamen. Overigens is het redelijk op de aarde gevallen meteorieten te beschouwen als een deel van onze aardkorst.
In aansluiting op de in het begin genoemde indeling, waardoor levende organismen niet behoren tot het rijk der mineralen, kunnen we zeggen dat mineralen voortgebracht worden door anorganische processen. De voortbrengselen van plantaardige afscheidingen en de opeenhoping van organismen behoren daarom niet tot de categorie der mineralen. Barnsteen, hars, koolwaterstof en bitumen zijn dan ook geen mineralen.
PbS, bevat 86,6C procent lood en 13,40 procent zwavel. Zoals reeds vermeld zijn de scheikundige elementen gerangschikt in een atoomstructuur die verschillend is voor elk mineraal. Deze structuur bepaalt de kristallijne aard die de grondslag is voor de natuurkundige eigenschappen. De structuur is voor elk mineraal vast bepaald en onveranderlijk. Tot de aard van het mineraal behoren eigenschappen als meetkundige vorm, soortelijk gewicht, brekingsindex, smeltpunt enzovoorts.
Laten we tot slot mineralen definiëren als homogene vaste lichamen die op natuurlijke wijze in de aardkorst voorkomen, die ontstaan zijn door anorganische processen en gekenmerkt worden door een aantal onveranderlijke natuurkundige eigenschappen. Er zijn ongeveer 1900 verschillende soorten mineralen bekend.
Classificatie der mineralen
De definitie van mineralen, die we in het vorige hoofdstuk gegeven hebben, heeft nog een bijzonder belangrijk aspect. Dit houdt in dat de gegeven beschrijving ons niet alleen in staat stelt om mineralen te onderscheiden van andere niet biologische elementen uit het mineralenrijk, maar ons ook een middel verschaft om mineralen in te delen in klassen of families, al naar gelang de mate waarin ze op elkaar lijken.
De kenmerken die de grondslag vormen voor deze indeling, zijn de scheikundige samenstelling en de kristalstructuur. De eerste wordt verkregen door scheikundige analyse en de tweede door onderzoek met behulp van röntgenstralen.
Mineralen hebben, als samenstellingen van scheikundige elementen, de volgende eigenschap: ze bestaan uit een groot aantal atomen met positieve lading (kationen), als ijzer, magnesium, zink, koper, lood, natrium en kalium, maar bezitten slechts weinig atomen met negatieve lading (anionen) zoals zwavel, fluor en zuurstof. Het is dan ook het eenvoudigst om mineralen in te delen naar hun anionen - deze worden hierdoor de samenbindende factor voor stoffen die op hel eerste gezicht sterk van elkaar lijken te verschillen.
Verder begint de classificatie of indeling naar soorten van mineralen, evenals bij andere natuurwetenschappen, plant- en dierkunde, bij de eenvoudigste eenheden om geleidelijk aan uit te komen bij verbindingen met ingewikkelder samenstelling.
In overeenstemming met deze regel bevat de eerste minerale klasse dan ook uitsluitend eenvoudige stoffen waarin slechts scheikundige elementen te vinden zijn als koper, zilver enzovoorts. Hierna gaan we verder naar meer samengestelde klassen waarin elementen te vinden zijn in verbinding met zwavel (sulfiden), fluor, chloor, broom of jodium (halogeniden) of met zuurstof (oxyden). Hier wordt de samenstelling van de stoffen nog ingewikkelder: het kationisch element kan zich namelijk binden aan meer dan een anion. Bijvoorbeeld met zwavel en zuurstof dan ontstaat er een sulfaat. Met koolstof en zuurstof ontstaan er carbonaten, met fosfor en zuurstof ontstaan er fosfaten. Ten slofte zijn er verbindingen met silicium en zuurstof, de zogenaamde silicaten. Binnen elke klasse is er een verdere indeling, afhankelijk van de stijgende complexiteit in de samenstelling van de mineralen. In het geval van de silicaten is er een stijgende lijn van de meest eenvoudige nesosilicaten tot de meest ingewikkelde tektosilicaten.
De indeling of classificatie van mineralen is als volgt:
klasse I : natuurlijke elementen
klasse II: sulfiden, seleniden, telluriden, arseniden, antimoniden, bismutiden
klasse III: halogeniden, te weten fluoriden, chloriden, bromiden, jodiden
klasse IV: oxyden en hydroxyden
klasse V: carbonaten, boraten, nitraten
klasse VI: sulfaten, telluraten en chromaten, molybdaten en wolframaten
klasse VII: fosfaten, arsenalen, vanadaten
klasse VIII: silicaten, met de subgroepen: nesosilicaten, sorosilicaten, cyclosilicaten, inosilicaten, fyllosilicaten, tektosilicaten
De naam van elk mineraal wordt gewoonlijk gevolgd door de scheikundige formule, vervolgens door de kristalvorm, het soortelijk gewicht (s.g.) en de hardheid.
Soorten cocktails
Labels:
cocktails,
long drinks,
partydrinks,
shots
Beschrijving van de basis "American drinks"
Bishops
Een soort Grog waarbij alle of donker bier als basis gebruikt wordt, met vruchten als tweede belangrijkste ingrediënt. Bishops worden soms warm (maar niet heet) geserveerd.
Bowls
Dit is een soort vruchtenpunch die gemaakt kan worden naar de fantasie van gastheer of gastvrouw. Bowls worden alcoholvrij of met alcohol geserveerd; ijskoud (met ijsblokjes) uit een punch-bowl, een soort diepe glazen schaal (een soepterrine kan ook).
Cobblers
Net als Fixes en Daisey's worden Cobblers geserveerd met rietjes in een wijnglas gevuld met geschaafd ijs. Het verschil tussen Cobblers en Fixes of Daisey's is dat zij geen citrussappen bevatten of soms alleen een paar druppels; de Cobbler is een uitvinding van Hany Johnson (1880).
Collins
De Collins is de beroemdste drank gemaakt in de 'American Bar'. Oorspronkelijk een 'sour' (zie aldaar) met limonade of sodawater en gin. De uitvinding van deze drank wordt toegeschreven aan de gebroeders John en Tom Collins. Later werden ook andere dranken als basis gebruikt. Een Collins wordt altijd in een collins- of highball-glas geserveerd. De Collins is zo populair dat er nu ook verschillende Collins-mixen op de markt zijn, waarbij alleen de alcoholbasis van het recept en de garnering worden toegevoegd.
Coolers
Oorspronkelijk een 'harses neck'-long drink, geserveerd met de gehele dun geschilde huid van citroen of sinaasappel. De tegenwoordige Cooler wordt meestal met gin gemaakt, maar de historische Cooler is de Remsen Cooler, gemaakt met Remsen's Scotch whisky, een fabriek die niet meer bestaat.
Crustas
Het meest opvallende van de Crustas is dat de gehele binnenkant van het glas bekleed wordt met een citroen- of sinaasappelschil. De Crustas wordt meestal in een wijnglas (Bordeaux) geserveerd. De gemakkelijkste manier om het glas te bekleden is door een citrusvrucht van + dezelfde maat als het glas te nemen, bodem en deksel van de vrucht af te snijden en met een scherp mesje het vruchtvlees eruit te verwijderen. Ook moet de rand van het glas met suiker gefrost worden. Om dit effect te bereiken bevochtigt men de rand van het glas en doopt alleen de rand in suiker die is uitgestrooid op een schoteltje.
Daisey's en Fixes
U zult merken dat er weinig of geen verschil bestaat tussen Daisey's en Fixes. Oorspronkelijk werd in de Daisey grenadine gebruikt, terwijl in de Fixes gebruik werd gemaakt van ananassap. Beide dranken zijn van het 'sour-type' (gemaakt met citrussappen). Beide dranken worden ook gegarneerd met fruit.
Fizzes
Wat is het verschil tussen een Collins en een Fizz? Mijn vriend S. Fougner blijft erbij dat het enige verschil is dat een Collins in een 25 cl-glas en een Fizz in een 30 cl-glas wordt geserveerd. Het is waar: beide dranken zijn van dezelfde familie, maar ik adviseer om ijsblokjes te gebruiken voor de Collins, en geschaafd ijs voor de Fizzes. In de recepten gebruik ik voor beide dranken een highballglass.
Flips
Een Flip is een drank die gemaakt wordt door wijn of andere alcoholische dranken te shaken met een ei en suiker. Gebruik ook voor deze drank geschaafd ijs en serveer in een sherryglas of champagnecoupe.
Puffs
Een Puff is een combinatie van de Milk Punch en de Soda Punch.
Rickey's
Een Rickey verschilt nauwelijks van een Collins of Daisey; hij is alleen droger van smaak en wordt in een kleiner glas (sherryglas) geserveerd. Een echte Rickey wordt daarom alleen met limoensap gemaakt. Omdat limoenen in ons land niet altijd gemakkelijk verkrijgbaar zijn, heb ik in sommige Rickey-recepten gebruik gemaakt van citroensap.
Sangarees
Een Sangaree is een gekoelde, gezoete drank, gemaakt van bier, wijn of een andere alcoholische drank, geserveerd in een highballglas en gegarneerd met een snufje nootmuskaat.
Slings en Toddies
Slings en Toddies worden beschreven als mengsels van zoete likeuren en water, en worden heet of koud geserveerd. Slings zijn meestal gemaakt met citroensap en suiker of een zoete likeur. Toddies worden meestal met een citroenschilletje of -schijfje geserveerd, terwijl er één of meerdere kruiden aan de drank zijn toegevoegd.
Smashes
Een andere naam voor een 'korte' Julep; dus een Julep met minder drank. Serveer in een sherryglas.
Sours
Er zijn verschillende meningen over wat een Sour is. Omdat een groot aantal cocktails op een sour-basis zijn gemaakt, is het toch zeer belangrijk dat wij enig idee hebben van wat een Sour precies is. Een Sour is eenvoudig een combinatie van citrussappen, suiker of een andere zoetstof, en alcohol. Sommige schrijvers van recepten geven de formule 'sap van 1 citroen'. Ik heb heel wat citroenen uitgeperst en van de ene kreeg ik 1/2 cl sap, terwijl ik van de andere citroen 3 cl sap kreeg. Ik heb daarom in mijn recepten de hoeveelheid citroensap aangegeven in centiliters. Dat werkt voor de bartender gemakkelijker en preciezer.
De spijsvertering en cholesterol
Labels:
cholesterol,
HDL,
LDL,
spijsvertering
De spijsvertering
De spijsvertering geschiedt via een ca. 9,2 m lang spijsverteringskanaal. Het voedsel komt via de slokdarm in de maag, die het voedsel vrij maakt van ziektekiemen, en tevens zorgt voor de afbraak van de eiwitten. De diverse klieren leveren darmsappen; de lever produceert gal om vetten af te breken en de alvleesklier levert alvleeskliersap dat trypsine, een amylase en een lipase bevat. Trypsine breekt eiwitten af met slechts enkele aminozuren. Amylase verwerkt zetmeel tot maltose Moutsuiker en lipase zet vetten om in vetzuren en glycerol. De grootste absorptie van voedsel vindt plaats in de dunne darm; de onderteerbare voedselresten worden door de en dedarm of dikke darm afgescheiden.
Ongezonde voeding kan spijsverteringsstoornissen tot gevolg hebben, die variëren van tandbederf tot galstenen.
Cholesterol
Cholesterol behoort tot de groep der sterolen, een groep van nauwverwante verbindingen, die in alle plante- en diercellen voorkomen. Cholesterol is dus een vettige substantie die deelneemt aan de opbouw van vetweefsel en vormt het hoofdbestanddeel van celwanden.
Bij het ontstaan van arteriosclerose en atherosclerose, slagaderverkalking/dichtslibben van kransslagaders, speelt cholesterol een grote rol. De binnenkant van de slagaderen worden dan bekleed met een vettige afzetting die cholesterolrijk is. Onderzoeken hebben aangetoond dat er verband bestaat tussen een hoog cholesterolgehalte in het bloed en een hartinfarct.
Door het cholesterolgehalte in het bloed laag of aan de veilige kant te houden, verkleint u de kans op een hartziekte aanzienlijk. Daartoe moet u trachten zoveel mogelijk over te gaan tot gebruik van meervoudig onverzadigde vetzuren in uw voeding, zodat het meeste cholesterol in het lichaam zelf wordt geproduceerd, met name in de lever en bijnieren. De beste manier om het cholesterolgehalte te verlagen is zich te beperken tot onverzadigde vetzuren. Verzadigde vetzuren activeren namelijk de lever tot produktie van het cholesterol. Schrap dus voedingsmiddelen met verzadigde vetten als vet vlees, dierlijk vlees kaas, boter, kokosolie zoveel mogelijk uit het dagelijks menu. Neem liever mager vlees, magere vis, kip, wild enz.
In 1976 heeft een groep Britse onderzoekers aangetoond dat, hoewel het totale cholesterolgehalte de kans op hartkwalen vergroot, een bepaald deel van het cholesterol een tegengesteld effect heeft en juist blijkt te beschermen tegen hartziekten. Het cholesterol met deze beschermende eigenschap heet HDL (Highdensity Lipoproteins ofwel hoge-dichtheid lipoproteïnen cholesterol.
In het bloed worden de vetten omgeven door proteïnen. Het grootste gedeelte van het cholesterol in het bloed wordt omgeven door slechts enkele proteïnen en wordt daarom LDL -Lowdensity Lipoproteins) ofwel lage-dichtheid lipoproteïnen of LDL-cholesterol genoemd. Het restant wordt omgeven door zeer veel proteïnen en vormt het HDL-cholesterol. Omdat het LDLcholesterol 70% van het totale cholesterol vormt, blijft het cholesterol in zijn totaliteit gevaarlijk voor het hart.
Daarom moet u er naar streven de hoeveelheid HDL-cholesterol te vergroten ten koste van het LDL-cholesterol. Dit kan het beste worden bereikt met een uitgekiend dieet voor liefst een leven lang.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
